'Nu ik hier woon, voel ik me helemaal normaal'

Inmiddels geldt Hoeve Engelenburgh in Nieuwe Niedorp als inspiratiebron voor de internationale zorgwereld. “Geluk schuilt in vrijheid, gelijkwaardigheid en het gevoel dat je er mag zijn.” Wie bij Hoeve Engelenburgh binnenloopt, maakt grote kans op een muzikale traktatie. Zingen en instrumenten bespelen zijn hier namelijk belangrijke activiteiten. Net als kunst maken. Niet alleen omdat het leuk is, maar ook omdat het de begeleiders veel informatie geeft over de cliënten. Ralph: “Als iemand iets kan natekenen, dan kan hij goed observeren en zich concentreren. Dat lukt niet als je slecht in je vel zit.”

VAN PREMIE A-WONING NAAR STOLPBOERDERIJ

Ralph en zijn vrouw Ellen startten Hoeve Engelenburgh in 2009. Ze kwamen beiden uit het speciaal voortgezet onderwijs. Ze zagen dat veel van deze jongeren gedesillusioneerd raakten na de zoveelste negatieve ervaring in het bedrijfsleven. Dit gaf Ralph en Ellen een heldere visie en een enorme drive om iets anders te bieden. Zij zetten hun premie A-woning te koop en kochten deze stolp om hun droom waar te maken.

IEMAND IN NOOD

Van binnen was het voornamelijk stal. Stukje bij beetje knapte het echtpaar de boerderij op, terwijl het aantal cliënten in de dagbesteding snel groeide. De eerste wooncliënten volgden ook snel. “Het was niet ons plan om ook wonen aan te bieden”, lacht Ralph. “We dachten: fijn, eindelijk onze drie volwassen zonen de deur uit. Tot er iemand in nood aanbelde. Maar toen kwam er nog iemand, want het nieuws verspreidde zich snel. En nóg iemand... Toen lieten we Hans Bossen de eerste inpandige appartementen bouwen.”

‘JE GAAT GEWOON VAN ZE HOUDEN’

Ralph zag wel op tegen het woongedeelte. “Het leek me een inbreuk op onze privacy. We deelden het toilet en de badkamer, aten drie keer per dag samen. We werden weer een groot gezin! Maar eigenlijk ging het heel makkelijk. Je gaat gewoon van ze houden.” Ellen vult aan: “De huisgenoten groeiden ook snel naar elkaar toe. Dat stimuleren wij door bijvoorbeeld problemen samen op te lossen. Toen Eva vorige week terugkwam van vakantie, kreeg iedereen een knuffel en riep ze: ‘Ik ben weer thúís!’ Dat is goud, natuurlijk.”

IN DIENST VAN DE CLIËNTEN

Tal van jongvolwassenen bloeien hier helemaal op. Wat is het geheim van Hoeve Engelenburgh? Deze vraag beantwoordt Simone Dekker. Met het oog op de toekomst maakte zij deze zomer de stap van teamleider naar directeur. “Wij geven onze cliënten heel veel regie. Zij bepalen welke activiteiten en uitjes ze doen, wat ze eten, hoe ze feest willen vieren. Wij zijn in dienst van hen, niet andersom. Wij werken ook niet met vaste persoonlijk begeleiders: onze cliënten kunnen altijd bij iedereen terecht. Dus bespreken ze elk vraagstuk met degene bij wie zij zich op dat gebied het prettigst voelen, net zoals jij en ik die vrijheid hebben.”

ALLES KAN, NIETS MOET

Bij Hoeve Engelenburgh hoeft niemand zich te vervelen. Er is een atelier, theehuis, expositieruimte, theater en professionele keuken. Buiten kunnen cliënten het terrein onderhouden, boerderijdieren verzorgen, sporten en groente en fruit telen in de kas. Simone: “Wij zijn geen therapeuten, maar wat we hier doen is wel therapeutisch. Dat komt ook door de omgeving. Die prikkelt zodanig dat cliënten vanuit intrinsieke motivatie gaan doen wat ze willen doen. We stimuleren van alles, maar niets moet –behalve helpen met dieren verzorgen. Dit geeft de cliënten een gevoel van verantwoordelijkheid en eigenwaarde. Laatst zei iemand: ‘Nu ik hier woon, voel ik me helemaal normaal.’ Dat is het ultieme dat wij kunnen bereiken. Wij zijn dan ook ontzettend trots op ons team dat altijd met zoveel zorg en betrokkenheid klaarstaat.”

DE MAATSCHAPPIJ VAN BUITEN NAAR BINNEN

Ook integratie met de maatschappij draagt hieraan bij. Daarom gaat het grootste deel van de oogst naar de voedselbank. Daarnaast haalt Hoeve Engelenburgh op allerlei manieren de samenleving naar binnen. Ellen somt op: “Wij geven concerten, terwijl andere muzikanten en kunstenaars juist workshops aan onze cliënten geven. Wandelaars en fietsers genieten in het theehuis. Gister nog zat hier een aantal dames heerlijk in het zonnetje, bediend door onze mensen. In ons winkeltje ontstaan veel leuke contactmomenten. En we hebben een flinke club vrijwilligers uit de buurt die met allerlei activiteiten helpen, van samen koken tot muziek maken. We verrijken elkaars leven op het platteland.”

WAT WIJ KUNNEN LEREN VAN CLIËNTEN

Het is de combinatie van vrijheid, gelijkwaardigheid en relatiegerichte begeleiding die onze formule uniek maakt”, vult Simone aan. “Wij richten ons op het vermogen om  je aan te passen en eigen regie te voeren. Door te kijken naar wat mensen wél kunnen, ontwikkelen we veerkracht. Dat is héél inspirerend.” Ralph knikt instemmend: “Je kunt een hoop van onze cliënten leren, hoor! Ze zijn puur zichzelf, zonder valse schijn op te houden. De meesten accepteren het leven meer zoals het is. En ze zijn meer in het hier en nu. Gister nog vroeg ik aan iemand in de auto: ‘Waar denk je aan?’ Zij zei: ‘Nergens aan, ik kijk alleen maar.’ Probeer dat maar eens!”

VOORBEREIDEN OP DE TOEKOMST

Nu Simone de dagelijkse leiding heeft, zijn Ralph en Ellen druk bezig de toekomst van Hoeve Engelenburgh veilig te stellen. Hij is 71, zij 67. “We kunnen het hele spul verkopen als oudedagvoorziening, maar dat vinden wij geen fijn idee”, aldus Ellen. “Dit is een uniek project met een unieke visie. Ons team wil zich ook graag inzetten voor behoud in deze vorm. Zelf hebben wij niet zoveel nodig. Als onze mensen en bewoners gelukkig zijn, dan zijn wij dat ook.”

Meer informatie: Engelenburgh.net

FLINK PORTIE BLUF BIJ DE BANK

“Eind 2009 stond de boerderij al ruim een jaar op Funda”, vertelt Ellen. “De eigenaren ontvingen ons hartelijk. Alles moest verbouwd worden, maar wij voelden meteen: dit ís het. Dus wij naar de bank. Dat bleek een flinke uitdaging, want we waren allebei vijftigplus en niet erg kapitaalkrachtig. Uiteindelijk hebben we ons erdoorheen gebluft.” Frank lacht: “Eigenlijk wisten we totaal niet waaraan we begonnen. De eerste vijf jaar konden we niemand aannemen en werkten we ons helemaal uit de naad. Maar we hebben het altijd gered!”