Irritant

Je kent ze wel, van die mensen die het ogenschijnlijk altijd voor de wind gaat. Op de middelbare school haalden ze al moeiteloos de beste cijfers, waren goed in sport, ‘scoorden’ gemakkelijk het leukste meisje, waren muzikaal en hadden nog een leuke babbel ook.

Met tuinieren is het ook al zo. ’Schijtirritant’, die tuinman waarbij alles lijkt te lukken, die met een nonchalant loopje een krat heerlijkheden uit zijn tuin sleept. Hij hoeft niet te zeggen: “Kijk eens wat veel/mooi/lekker.” Dat zie ik verdorie zelf ook wel. Terwijl bij jou elke radijs moeite kost!

Het is gewoon een beetje jaloezie, zie het maar onder ogen. Niets menselijks is u vreemd, en mij ook niet. Maar met het klimmen der jaren zie ik nu met een glimlach dat de alleskunners en betweters vaak ook gepassioneerde mensen zijn die wat ze kunnen en kennen enthousiast proberen uit te dragen. Niet om te laten zien ‘kijk mij eens goed zijn’, maar die in hun enthousiasme soms wel tegen wat haren in strijken.

Ook ik bevond me een poos geleden in de situatie dat enthousiast lesgeven mij niet in dank werd afgenomen. Een collega-tuinman wilde een stuk van zijn tuin omspitten en ik zag hem bezig met een roestige steekschop; de kluiten vlogen in de rondte, het onkruid bleef bovenop liggen en het akkertje werd een maanlandschap. In mijn enthousiasme en tomeloze zendingsdrang vroeg ik hem of hij het fijn zou vinden als ik hem voordeed hoe het beter, gemakkelijker, sneller en netter zou kunnen.

U raadt het al: uit beleefdheid zei hij “ja”.

Sukkel die ik ben. Wanneer leer ik het nu eens? Wie zit er nu te wachten op doordeweeks tuinadvies als je net lekker zelf kluiten aan het gooien bent! Toen ik de collega-tuinman in jip-en-janneketaal het een en ander duidelijk had gemaakt en met een magische toverschop een paar regeltjes had gespit, keek ik eens schuin omhoog.

U raadt het al... Als totale verliezer keek ik in de ogen van een afwezige toeschouwer.

Een slimme docent maakt eerst z’n toehoorders enthousiast; een nog slimmere docent speelt het zo dat z’n leerlingen zelf om uitleg vragen. De docent denkt met een glimlach: het is mijn idee. De leerling zegt: “Maar ík heb het bedacht.”*

*(Uit reclamespotje Kanis en Gunnink, 2007)

‍

JAN CEES