Ina Eilander; Dik dertig grade, dat ’t most.

Door
Text Link
op
This is some text inside of a div block.
Categorie:
Text Link

Opheden worre d’r nagal d’rs recors verbroken. Te droog… te nat… te koud… te heit… noem ’t maar op.

En wat beurt ‘r as ‘r in buiten recors verbroken worre… den worre d‘r in binnen ok recors verbroken.

Piet van moin wou de korte broek an te werk. Nah ja vraiwulligers werk den.

Nou heb ie d‘r twei, en dat is met dat zweiterige weer gien doen. Je bloive wasse.

Dat ik te stadten en heb bai twei winkels korte broeken voor ‘m kocht.

Pittige broeke ‘oor, en ok weer niet te kort. Deer hou ik niet zo van, zie’n.

Afoin, de tasse hew an ‘k de stoel hongen en zoit dat deer ‘n paar korte broeke voor ‘m in zatte,

of ie ze effies passe wul. Dat wou ie wel, maar niet vedaag.

Nou had ik dat al wel docht, dat ‘k zoide; “ Best ‘oor, den murgen maar.”

Die hêle dag loup ‘k moin oige te verkneuteren op dat wat ’s eivens beure gaat.

Ik zeg an ’t end van de middag den ok heêl lieffies teugen ‘m dat ‘r aasens ‘n môdeshow houen wordt,

en dat hij de klereshower is. “Ooh, moet dat.”

“Ja skat, dat moet.”

“Oh.” Diepe zucht.

Nei ’t eten is ’t den zo veer. Nag gauw zeg ‘k dat hai de broeke wel boi de tassies houwe moet,

aars weet ik gien meer naar wie wat trug moet. Onderhand gaan ‘k op de bank zitte.

Hai trekt z’n bovenbroek uit, hangt ‘m an ien poip an de stoel en begint te gruttelen in ’t voorste tassie.

Met duim en woisvinger haalt ie de eerste broek d’r uit, bekoikt ‘m met ofgroizen en zoit;

“Nah, den deuz’ eerst maar.”

As ie de broek an heb, draait hai z’n oige naar moin om;

“Zit goed denk? Moete die are ok nag an?”

“Ja vezelf.”

“Oh.” Weer ‘n diepe zucht. De iene broek gaat uit en de are an, dut is ‘n zwarte.

“Past niet.”

”Staat je aars wel mooi.”

“Hai past niet en ‘k moet ‘m niet.” zoit ie nittelig.

Oewee, het humeur zakt, denk om je woorde, moid.

Rap zeg ‘k dat die den wel terug mag, maar dat ie die are nag wel passe moet.

Nag ‘n diepere zucht en nag meer gefoeter.

Afoin, krappe broek uit, tassie d’r om, pakt ’t are tassie en haalt deer met ‘t zelfde ofgroize de bovenste broek uit.

Met de broek tusse duim en woisvinger bekoikt ie ‘m, … en veràchtig, deuz staat ‘m an.

As hai ‘m an heb koikt ie moin gland an.

“Zit lekker, staat ie?”

“Ja ‘oor, bar mooi.”

Jullie zalle-n-’t niet gelove wulle maar de leste broek wordt zonder morren antrokken en ok die zit goed.

Vragend koikt ie moin an;

“ Welk wordt ‘t?”

“Ja joh, oigentlek most je ze naggers passe, den ken je kieze.” zeg ‘k met gloim op m’n toet.

“Be je nou hêlegaar betoeterd, dat doen ‘k niet, ‘oor. Zeg ’t zo maar.”

“O joh, toe.” perbeer ‘k, maar niks ‘oor.

Dat nou hew ‘k die iene maar trug brocht, en die are drie in de kast loit.

Vrede is ok heêl wat waard in ’n huwelijk.

Ina Eilander

Ina Eilander staat bekend om haar gedichten, verhalen, liedteksten en niet te vergeten ‘roime en verhale’ in oôs mooie Westfriese dialect.